จากสูตร p^n ที่สมมติว่าโหนดเป็นอิสระ สู่แบบจำลองที่โหนดมีสหสัมพันธ์กันจริง การหาจำนวนโหนดที่คุ้มค่าที่สุด การเทียบต้นทุนกับระบบรวมศูนย์ และการขยายแนวคิดสู่ระบบอาหารระดับเมือง พร้อม Technical Claims Register ที่ซื่อตรงต่อหลักฐาน

ประมาณค่าสหสัมพันธ์ของความล้มเหลวระหว่างโหนดจากปัจจัยเสี่ยงร่วม และปรับสูตรความน่าเชื่อถือให้สะท้อนความจริงมากกว่าสูตร p^n ที่สมมติความเป็นอิสระอย่างเดียว

หาจำนวนโหนด/ระดับความซ้ำซ้อนที่คุ้มค่าที่สุดภายใต้งบประมาณจำกัด โดยเข้าใจว่าผลตอบแทนส่วนเพิ่มจากการเพิ่มโหนดลดลงเมื่อมีสหสัมพันธ์

ทำ techno-economic analysis เปรียบเทียบต้นทุนต่อหน่วยผลผลิตระหว่างระบบรวมศูนย์ขนาดใหญ่กับเครือข่ายกระจายศูนย์ขนาดเล็ก และอธิบาย trade-off ระหว่าง economies of scale กับ resilience premium ได้

เชื่อมตรรกะเครือข่ายขนาดเล็กของตัวเองเข้ากับแบบจำลองระบบอาหารระดับที่ใหญ่ขึ้น (ชุมชน/เมือง) อย่างมีขอบเขตชัดเจน

เขียน Technical Claims Register ที่แยกสิ่งที่พิสูจน์แล้ว จากสิ่งที่ยังไม่พิสูจน์เกี่ยวกับความทนทานและความคุ้มค่าของระบบเกษตรกระจายศูนย์ของตัวเอง พร้อมข้อความเชิงทิศทางที่ตรงไปตรงมา