จอห์น ดิวอี้ (John Dewey) เขียนไว้ในหนังสือ Experience and Education (1938) ว่า 'เราไม่ได้เรียนรู้จากประสบการณ์ เราเรียนรู้จากการสะท้อนคิดต่อประสบการณ์' แนวคิดนี้ท้าทายห้องเรียนแบบบรรยายทางเดียวที่ยังพบได้ทั่วไปในระบบการศึกษาไทย ขณะที่เปาโล เฟรียร์ (Paulo Freire) ในหนังสือ Pedagogy of the Oppressed (1968) วิจารณ์ 'Banking Model of Education' ที่มองผู้เรียนเป็นภาชนะรอรับความรู้ ว่าสร้างความเงียบที่ไม่ใช่ความเข้าใจ งานวิจัยเรื่อง The Curse of Knowledge ของ Camerer, Loewenstein & Weber (1989) ชี้ว่าผู้เชี่ยวชาญมักอธิบายเรื่องพื้นฐานให้มือใหม่เข้าใจได้ยากกว่าที่คิด เพราะลืมไปแล้วว่าตัวเองเคยไม่รู้อะไรมาก่อน คอร์สนี้ใช้เลนส์ศาสตร์แห่งเมตรัย (Metraiology) มองว่าความเงียบในห้องเรียนหรือที่ทำงานไทยมักถูกตีความผิดว่าเป็นความเข้าใจหรือความเห็นด้วย ทั้งที่อาจเป็นผลจากแรงกดดันเชิงวัฒนธรรม (Kreng Jai) ที่มองไม่เห็น และมองว่า Creator มือใหม่บน Panyayan จำนวนมากเข้าใจผิดว่าการสอนจำกัดอยู่แค่การอัดคลิปวิดีโอเท่านั้น ทั้งที่โครงสร้าง Problem/Content/Demo/Outcome ใช้ออกแบบห้องเรียนจริง คาบเรียนออนไซต์ หรือ Workshop พบหน้าได้ดีไม่แพ้กัน ผสานปรัชญาการศึกษาของ Dewey และ Freire เข้ากับ Panyayan Learning Framework (PLF) และทักษะออกแบบประสบการณ์เรียนรู้เชิงปฏิบัติ เพื่อสร้างนักการศึกษายุคใหม่ที่ออกแบบการเรียนรู้หลายช่องทางการแสดงออกได้จริง ไม่ว่าจะส่งมอบผ่านห้องเรียน คลิปออนไลน์ คาบเรียนออนไซต์ หรือผสมกัน

แยกแยะได้ว่าความเงียบมาจากความเข้าใจ หรือมาจากแรงกดดันเชิงวัฒนธรรม และรู้ทันคำสาปแห่งความรู้ (Curse of Knowledge) ของตัวเอง

เข้าใจแนวคิด Banking Model กับ Dialogic Education ของ Freire และ Andragogy ของ Knowles พอจะนำมาออกแบบการสอนจริง

ออกแบบบทเรียนหรือ Session ที่มีช่องทางแสดงออกอย่างน้อย 3 ช่องทางตามหลัก UDL

ใช้โครงสร้าง Module -> Session -> Problem/Content/Demo/Outcome เลือกและออกแบบรูปแบบส่งมอบ (ห้องเรียน/คลิปออนไลน์/คาบเรียนออนไซต์) ให้เหมาะกับเนื้อหาแต่ละส่วน

ทดสอบว่าการสอนหรือคอร์สได้ผลจริงกับคนที่ไม่มีพื้นฐานก่อนใช้จริง และมีนิสัยอ่าน Feedback แบบ Reflective Practitioner โดยไม่ตีความเป็นเรื่องส่วนตัว

ร่างโครงสร้างการสอนหรือคอร์สแรกของตัวเองแบบเต็มรูปแบบพร้อมสคริปต์ Session/บทเรียนแรก